St.-Leonarduskerk
De Sint Leonarduskerk in Zoutleeuw (13de - 16e eeuw) werd gebouwd ter vervanging van een romaanse kapel die hier in 1125 door Benedictijnen uit Vlierbeek werd opgetrokken. Het grootste deel is opgetrokken in de gotische stijl, de oudste delen zijn romaans (raam in de westgevel). De twee torens zijn met elkaar verbonden via een galerij over de middenbeuk.
Het elegante kruisingstorentje bevat een klokkenspel met 24 klokken. Deze kerk met haar torens behoort sinds 1999 tot het Werelderfgoed van de UNESCO.
De kerk ontsnapte aan de beeldenstorm. Ook de Franse revolutie doorstond ze vrijwel ongeschonden omdat drie kanunniken de eed van trouw aflegden aan het Frans regime. Ze wordt ook het reliekschrijn van Brabant genoemd.
(bron: wikipedia)
Auteur: Sarah De Keyzer
Meer informatie
Kerk

Begijnhof
Een begijnhof werd altijd gebouwd aan de stadsrand en was een wereld op zich... Begijnen waren vrome vrouwen die niet tot een kloosterorde behoorden.
Meer informatie

De Kapel van Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Steen
Hier stond een leprozerie . Pas in 1331 werd de kapel ter ere van Sint - Maurus ingewijd . Gelovigen roepen Sint- Maurus aan bij hoofdpijn . Je zou genezen door te bidden met 1 van de metalen kronen op het hoofd. Bij de stenen die de leprozerie ommuurden stond een beeldje van Onze-Lieve-Vrouw . Omdat heel wat bedevaarders hier kwamen bidden, kreeg het beeldje uiteindelijk een plaats in de kapel. Je kan gerust een kijkje nemen in de kapel .
Auteur: nanatje
Meer informatie
Kapel

Antoine Dignef, won eigenlijk de Vuelta
Antoine Dignef werd geboren op 3 oktober 1910 in Velm en won eigenlijk in 1935 de Vuelta... als hij niet door een motorrijder omvergereden zou zijn. Hij verloor hierdoor 20 minuten.
In de eerste echte bergrit die hij ooit betwistte, zonder versnellingsapparaat en over de slechte Spaanse wegen, reed de jonge Haspengouwer alle Madrilenen, Catalanen en Basken op grote afstand, zelfs de klimmers met bruine benen die stierenbloed dronken , en de dwergen uit de bergen van Torrelavega en Galicië. Na de laatste col vlamde hij nog lang alleen verder zonder te verzwakken en zonder ooit Spaans landschap te hebben gezien. Hij meende vele minuten voorsprong te hebben, maar plots kwam er een toeterende vrachtwagen die hem aanmaande om dringend te stoppen. Drie Spaanse renners sprongen eruit en stapten heimelijk terug op hun fiets. Er werden frisse bidons uitgedeeld en bananen, ook aan Toine. Iedereen lachte of dat gewoon was, er zat zelfs een officieel naast de chauffeur. Toine van Velm verstond niets van het gedoe, van de uitleg in een zo vreemde taal, en de Belg dacht dat er een wegvergissing was geweest, met neutralisatie. Maar neen, voor de koersinrichters was het gewoon veel beter dat de drie Catalanen voor de ritzege zouden gaan sprinten en zo gebeurde het ook. Toine aanvaardde dit, maakte geen ruzie, kreeg wat pesetas en zweeg. Hij won toen die Ronde van Catalonië niet, maar hij won wel de levenslange vriendschap van al die toffe Catalanen.
Vooral in 1935 was Antoine Dignef zeer sterk. De oorlog en problemen met zijn gezondheid verplichtten hem van te stoppen toen hij nog geen 30 jaar oud was. Hij werd cafébaas en taxichauffeur.
Auteur: Visit Limburg
Verhaal

Sint-Germanuskerk
Tienen werd ooit de blanke stad genoemd wegens zijn witgekalkte gevels, maar tegenwoordig vooral vanwege zijn witte torens. Van op afstand zijn er vier zichtbaar: van west naar oost de nieuwe watertoren, de kerken van Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Germanus en de koeltoren van de suikerraffinaderij. De toren van Sint-Germanus is hiervan veruit de oudste: romaans, met zijn basis uit de 12de en 13de eeuw. De kerk staat er ook erg geprivilegieerd: op de hoogte van de Veemarkt, onder meer bereikbaar via twee steile trappen, met een stemmig beiaardhoekje aan de Apostelenhof. De kerk is tevens een voorbeeld van de bouwstenen uit de streek, vooral het kwartsiet van Overlaar. De toren (65 meter) en zijn beiaard (54 klokken) zijn bij gelegenheid te bezoeken. In de kerk tref je de organist aan het werk. Deze kerk is vereerd met het oudste kerkorgel van de Nederlanden. Na rampen in onder meer 1536 en 1635, zijn delen gotisch verbouwd. Mettertijd kwamen delen van de kerk ,,scheef'' te staan. Het koor is zeven graden uit de as van de beuk opgetrokken en de torenspits verzakte na een ontploffing in de stad. In 2003 werden drie muurschilderingen van Yvan Struys ingewijd. Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Kerk

De Saint-Christophekerk
De Saint-Christophekerk van Racour is een gebouw dat zowel romaanse als gotische architectuur vertoont. Ze is gebouwd in kwartsiet van Overlaar, steen van Gobertange en tufsteen van Lincent. Ze heeft een toren, een kerkschip, twee zijbeuken, een transept en een koor met een driezijdige apsis. De robuuste toren dateert uit de tweede helft van de 14e eeuw. Hij is 33 m hoog en aanpalend is er een traptoren. Het schip en het koor dateren uit de 15e eeuw. Het laatste heeft twee neogotische bijgebouwtjes. In de eerste helft van de 20e eeuw gebeurde een restauratie waarbij een deel van het decor in stuckwerk uit de 17e eeuw werd blootgelegd. Het interieur van de toren toont op het eerste niveau een visgraatgewelf terwijl het tweede niveau een nerfgewelf heeft. Het kerkschip en het transept hebben op het eerste niveau grote spitsboogarcades. De armen van het transept vertonen gotische gewelven. Het koor en de apsis zijn bepleisterd en versierd met stucwerk met rocailles. Bij het meubilair vinden we beelden van Saint-Christophe (13e en 18e eeuw) en een gotische doopvont uit de 15e eeuw, die versierd is met mensenhoofden. Geklasseerd op10-09-1943
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Het orgel van Sainte-Gertrudekerk
De kerk is een classicistisch gebouw in baksteen en steen van Gobertange, opgetrokken op een kleine hoogte die de beek van le Piétrain domineert. Ze heeft een smalle vierkante toren met ronde bijgebouwtjes, die bekroond is met een hoge veelhoekige spits. Achter deze toren bevindt zich een kerkschip zonder zijbeuken, met drie traveeën en een koor met afgeschuinde zijden. Het jaartal 1768, datum van de reconstructie van het gebouw, siert het timpaan van het portaal. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sainte-Gertrude, maar momenteel aan Saint-Gabriel de l’Addolorata. Een ommuurde begraafplaats omringt het gebouw. De kerk onderscheidt zich door haar orgel in Lodewijk XV stijl dat zich op de galerij rechtover het koor bevindt. Het werd gebouwd in 1756 door een orgelmaker die niemand zich nog herinnert. Het instrument heeft sindsdien slechts enkele kleine wijzigingen ondergaan. De orgelkast, relatief compact, toont weelderige omlijstingen en een hoofdcartouche in rocaille-stijl. Ze omgeeft een instrument dat bestaat uit twee torens omkaderd met velden. Geklasseerd op 29/08/1990 (orgel)
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

De Saint-Barthélemykerk
De Saint-Barthélemykerk werd gebouwd in twee fasen. De eerste was in de 11e en 12e eeuw, toen het romaanse gedeelte werd opgetrokken, dat bestaat uit een vierkante toren en een schip met vier traveeën. In de 18e eeuw werden de twee zijbeuken en de twee Lodewijk XVI portalen gebouwd, op oude funderingen. Tegen dit gedeelte dat werd opgetrokken in natuursteen, werd eveneens in de tweede helft van de 18e eeuw, een koor bijgebouwd met een veelzijdige apsis, maar deze keer met gebruik van baksteen en witte steen. Een uitspringend transept vervolledigt het geheel. Ook het aspect van het interieur, net zoals een gedeelte van de sacristie, dateert uit de 18e en 19e eeuw. Ten slotte kwam er ook nog een doopkapel in de tweede helft van de 19e eeuw. Het meubilair telt onder meer verschillende grafstenen die dateren van de 15e tot de 18 eeuw, een gotische doopvont uit de 16e eeuw en een barokke preekstoel uit het midden van de 17e eeuw. Het gedeeltelijk ommuurde kerkhof paalt nog voor een deel aan de kerk, die in 1970-71 gerestaureerd werd onder toezicht van architect F. Jacques en L.-F. Genicot. Het orgel van de Saint-Barthélemy bevindt zich in een galerij rechtover het koor. Het werd volledig herbouwd in 1831 door orgelfabrikant Charles-Louis Rifflart. Bij die gelegenheid bracht men ook enkele veranderingen aan aan de orgelkast uit de 18e eeuw. Zo werd een console versierd met een muziektrofee, die zich aanvankelijk achteraan bevond, naar voren verplaatst, voor de balustrade van de galerij. Daardoor werden enkele gesculpteerde elementen onzichtbaar en die heeft men dan ook verplaatst naar de zijkanten van de console. De rest van het decor bestaat vooral uit een reeks voluten die de centrale toren en de velden van de orgelpijpen omringen. Kerk geklasseerd op 30/11/1960 Orgel geklasseerd op 29/08/1990
Erfgoed

Eglise Saint-Christophe
Je beleeft enkele uren vol verrassingen als je de verbazingwekkende Sint-Christoffelkerk bezoekt in Raatshoven, een dorp op het Haspengouws plateau niet ver van Landen. In het dorpscentrum kun je niet naast de indrukwekkende vierkante toren kijken (33m) die duidelijk zijn nut heeft gehad als verdedigingstoren. Hij dateert van de 14de eeuw en is ingedeeld in drie niveaus. Je kunt erin dankzij een draaitrap. De uitkijkposten en de schietgaten zijn behouden. Tweede verrassing: in het portaal bemerk je een enorm beeld van Sint-Christoffel (2m95) uit de 14de eeuw. Het zou gaan om het grootste, oude houten beeld van Christoffel met kind Jezus in Europa. Het is vervaardigd in polychroom hout en beeldt de heilige uit in een geestelijke, majestueuze pose, verzonken in gedachten, met een lachend kind op de arm. Bij het binnentreden zie je, derde verrassing, een tweede beeld van Sint-Christoffel rechts onder het doksaal. Dit is merkelijk kleiner. Het dateert uit de 18de eeuw en beeldt, in tegenstelling tot het vorige, de heilige uit in volle beweging alsof hij over de golven roeit. Zijn blik is waakzaam gericht op het kind dat hij meedraagt. Het loont de moeite om de beide beelden te vergelijken. Het verzorgde interieur is hoofdzakelijk van gotische inslag en opgebouwd uit Gobertangesteen met bepleistering. Bemerk ook de doopvont (15de eeuw), de glasramen in het koor (1956) en enkele kleine heiligenbeelden in hout.

Landen
Landen is een stad in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. Ze telt ongeveer 16.000 inwoners. De stad ligt in het uiterste zuidoosten van de provincie, tegen de grens met Limburg, Waals-Brabant en Luik.Toponymisch is Landen verwant met Londen. De oudste vormen van Landen zijn: de genitiefvorm Landane , Landen , Landenes , en Landinis .Landen is te reconstrueren als Londhiniom, wat zoveel betekent als "de nederzetting van Londhinios". De grondvorm in Landen, net als in Londen, is het adjectief londo .
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sint-Leonarduskerk
De Sint-Leonarduskerk is een kerk in de Belgische stad Zoutleeuw. De kerk dateert uit de 13de - 16e eeuw en werd gebouwd ter vervanging van een romaanse kapel die hier in 1125 door Benedictijnen uit Vlierbeek werd opgetrokken. Met de bouw van de kerk werd in 1231 gestart. Het grootste deel is opgetrokken in de gotische stijl, de oudste delen zijn romaans . De twee torens zijn met elkaar verbonden via een galerij over de middenbeuk.
De elegante vieringtoren bevat een klokkenspel met 24 klokken. De Sint-Barbaratoren van de kerk behoort sinds 1999 tot het Werelderfgoed van de UNESCO als onderdeel van de groepsinschrijving van 56 belforten in België en Frankrijk.
Auteur: Wikipedia
Kerk

Zittert-Lummen
Zittert-Lummen is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Geldenaken. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.Van 1810 tot 1922 maakte het overwegend Nederlandstalige Outgaarden, nu een deelgemeente van Hoegaarden, deel uit van het overwegend Franstalige Zittert-Lummen. Op zijn beurt werd Zittert-Lummen slechts na de vastlegging van de taalgrens in 1962 overgeheveld van het arrondissement Leuven naar het arrondissement Nijvel.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Sinte-Gitter
Sinte-Gitter of Sint-Gitterdal is een vroegere nederzetting en archeologische vindplaats ten zuidwesten van Landen , die al voor de middeleeuwen bewoond was.Sint-Gitter spreekt tot de verbeelding wegens een mogelijke verbinding met Pepijn van Landen , hofmeier van Merovingische koningen en voorvader van Karel de Grote, die in Sinte-Gitter zou gewoond hebben.
Bos

Oplinter
Oplinter is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Oplinter was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.Volgens de gangbare verklaring is Linter een samenstelling uit lind + ter, met de betekenis "lindeboom". Deze verklaring is onhoudbaar. In plaatsnamen met Lind/Lint, die Gysseling in zijn Toponymisch Woordenboek opgeeft, gaat het telkens over een plaats "bij een linde of een lindenbos". Deze plaats kan zijn: vruchtbaar aangeslibd land zoals in Lindau, een bosje op hoge zandgrond zoals in Lindelo, een woeste vlakte zoals in Lindveld, een hofstede zoals in Lindweiler, enz. "Lindeboom" komt echter nergens als plaatsnaam voor. Daarom moeten we Linter eerder verbinden met Lintaruurde , een onbekende plaats in Friesland, te verklaren als "voorde in de beek genoemd Lintara". Lintara was de oude naam van de Genovevabeek. Het voorvoegsel Op heeft de betekenis opwaarts, naar boven. De dorpsnaam Oplinter betekent aldus "de stroomopwaartse nederzetting bij de Lintara". Zo werd de waternaam een dorpsnaam.
Deelgemeente

Helen-Bos
Helen-Bos is een deelgemeente van de Belgische stad Zoutleeuw. Helen-Bos was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.Waarschijnlijk is Helen met een n-suffix ontstaan uit een waternaam .Bos, uit het germaanse busku-, betekende struikgewas. Het kende een betekenisontwikkeling tot de huidige betekenis van "bos".

Drieslinter
Drieslinter is een dorp aan de Grote Gete in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Linter. Drieslinter was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.Drieslinter behoorde tot de gemeente Neerlinter, tot het in 1911 als zelfstandige gemeente werd afgesplitst. In 1971 werden Drieslinter en Neerlinter weer verenigd in de fusiegemeente Linter.

Art Sanctuary
De Betoverende Tuin opent opnieuw haar deuren en nodigt de bezoeker uit voor een reis doorheen mysteries en schoonheden, transformaties en metamorfoses. Dwalend langs een kersenlaan, vindt de bezoeker kronkelende paden, diepe vijvers, bossen met geheime kamers, kapellen, een labyrint en ondertussen luistert, kijkt en hoort hij ... Deze grote natuurlijke tuin, gesitueerd op de overgang van Vlaams naar Frans, verwelkomt een verrassende, internationale kunsttentoonstelling. Het is eclectisch, met een veelheid aan uitdrukkingsvormen zowel naar geest als naar vorm, verbazingwekkend mooi, soms humoristisch, soms burlesk, poëtisch maar ook bedachtzaam of meditatief ... Het is een "Tentoonstelling geïnspireerd door en in dialoog met de natuur." Eenendertig kunstenaars uit België, Frankrijk, Indonesië, Nederland, Noorwegen en het Verenigd Koninkrijk, zijn vertegenwoordigd met werken in glas, steen, metaal, hout, textiel en keramiek, land art en street art, klankinstallaties en muziek. "De Betoverende Tuin" ligt halfweg tussen Brussel en Luik (40km), nabij "De Vlaamse Toontuinen" in Hoegaarden, in het mooie Haspengouwse landschap rond Jodoigne, op de fietsroute tussen Tienen en Namur (Ravel), dicht bij de N25 (Tienen - Charleroi), die de E40 (Brussel – Liège, afrit 25) verbindt met de E411 (Brussel – Namur, afrit 11)
Auteur: Art Sanctuary
Tentoonstellingsruimte

Zoutleeuw
Zoutleeuw ademt gewoon geschiedenis uit. De Grote Markt van Zoutleeuw is een juweeltje, het gotische stadhuis, gebouwd tussen 1530 en 1538 is duidelijk beïnvloed door de ontluikende renaissance. De Lakenhalle getuigt nog van de welvaart die Zoutleeuw kende, nu kan je in de brasserie van de Lakenhalle even op adem komen bij een fris glas. De gotische Sint-Leonarduskerk werd opgetrokken tussen de 13e en de 16e eeuw en is het resultaat van economische welstand. Het renaissance Spiegelhuis in rode baksteen is één van de fraaiste markthuizen en het hoge gebouw aan de linkerzijde van de markt is wat overblijft van het klooster van de Kapelbroeders. Talloze fiets- en wandelroutes doorsnijden de stad en de uitgestrekte regio. Voor puur natuur moet je naar Provinciedomein Het Vinne, het grootste natuurlijke binnenmeer van Vlaanderen.
Auteur: tvl
Stad

Brouwerij en alcoholstokerij Wilderen
Brouwerij en Alcoholstokerij Wilderen is een authentiek industrieel monument uit 1743 in het midden van het uitgestrekte fruitlandschap. Een hedendaagse brouwerij en distilleerderij, een imposante alcoholstokerij en een monumentale Haspengouwse vakwerkhoeve maken allemaal deel uit van het unieke verhaal dat men tijdens een rondleiding vertelt. In het café met zonovergoten terras proef je van de verschillende bieren, jenevers, gin en de allereerste Limburgse whisky. Schol!
Auteur: tvl
Brouwerij

Sint-Gitterdal
Deze archeologisch zeer belangrijke site is gelegen ten zuidwesten van Landen, tussen Overwinden en Walsbets. Ondanks zijn rijke bewoningsgeschiedenis bestaat de site heden vooral uit graslanden, akker en bos. Ooit lag hier Ouderstad, de voorloper van het huidige Landen. De belangrijkste relicten zijn twee mottes en een Merovingisch grafveld. Sint-Gitterdal beslaat ongeveer 6,5 ha en ligt ingesloten tussen een industriezone en een woongebied. De stroken bos aan weerszijden van het gebied en een holle weg behoren volgens het gewestplan respectievelijk tot de industrie- en de woonzone. Men kan hier het archeologisch openluchtmuseum van de Ouderstad of Sint-Gertrudis bezichtigen.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
POI

Mechanische maalderij
Mechanische maalderij, door middel van muurankers gedateerd 1901. Breedhuis van vijf traveeën en twee bouwlagen onder zadeldak (mechanische pannen), met in de twee linker travee de maalderij en in de drie rechter travee het woonhuis. Bakstenen gebouw op een gecementeerde plint; licht verhoogde begane grond aan het woonhuis. Getoogde muuropeningen met hardstenen lekdrempels en een getoogde, hardstenen deur. In de eerste travee, twee laaddeuren onder I-latei, met laadkapel in het dak. Interieur: houten vloeren.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
POI

Parochiekerk Sint-Martinus met kerkhof
De parochiekerk Sint-Martinus is het monumentale centrum van de kerksite van Velm. Op het oudere kerkhof bleven verschillende grafmonumenten bewaard. De kerksite wordt bereikt via een monumentale bordestrap. Historiek De Sint-Martinuskerk heeft volgens de Ferrariskaart (1771-77) een oudere voorganger, maar dit blijkt op het terrein enkel nog uit de op het kerkhof bewaarde, 17de-eeuwse grafstenen en -kruisen. In zijn huidige vorm dateert de Sint-Martinuskerk voornamelijk uit 1783. Dat jaartal staat te lezen op de sluitsteen van het portaal. De kerk werd in 1912 vergroot door de aanbouw van een transept en een rechthoekig koor naar ontwerp van architecten V. Lenertz en H. Martens. Eén van de drie stilistisch gelijkaardige koorglasramen draagt de datering "1912", als verwijzing naar de uitbreidingswerken. De kerk wordt omgeven door een kerkhof, dat al in de Atlas der Buurtwegen (1840-44) als ommuurd wordt weergegeven, maar dat sindsdien wel aanzienlijk is uitgebreid. De terreingrens aan straatzijde werd omstreeks 1910 (kadastrale mutatieschets 1910/6) rechtgetrokken en vermoedelijk verscheen toen ook de huidige monumentale inkompartij. Beschrijving Kerk Exterieur De kerk is opgebouwd uit een éénbeukig schip, vier traveeën diep met een gedeeltelijk ingebouwde westtoren, een transept en een rechthoekig koor met driezijdige sluiting. Ten noorden en zuiden van het koor zijn sacristieën aangebouwd. Het geheel is opgetrokken in baksteen met natuurstenen plint (gedeeltelijk) en lijstwerk (rond deuren en ramen, kordonlijst tussen de eerste bouwlaag en het hogere gedeelte van de toren). Een leien zadeldak dekt het hoofdvolume af, een ingesnoerde naaldspits de toren. De kerk is toegankelijk via een rondbogig westportaal, ingeschreven in een rechthoekige kalkstenen omlijsting met kwarthol profiel, imposten, sluitsteen en druiplijst. Een secundaire, getoogde ingangsdeur in rechthoekige, kalkstenen omlijsting is voorzien in een aanbouw tegen de zuidelijke transeptvleugel. De vensters, één bekronend boven het westportaal, vier in elke laterale schipgevel, één in elke transept-kopgevel en vijf in het koor, alsook de vier galmgaten in de toren, zijn alle rondbogig en omlijst met symmetrisch geplaatste, kalkstenen negblokken. In de afgeronde muren die het schip met de westtoren verbinden zijn rechthoekige vensters ingebracht in kalkstenen omlijsting. De sacristieën zijn elk voorzien van een rechthoekig raam met telkens twee kalkstenen tussenstijlen en een dito omlijsting. Interieur Het kerkinterieur is sober, met een vloer in grijze natuursteentegels, bepleisterde wanden en zoldering. De wanden worden geritmeerd door rondbogige nissen, gescheiden door pilasters die de platte ribben van een overdekkend, afgevlakt tongwelf ondersteunen. De koorabsis heeft een gelijkaardige afwerking, maar hier dekt een straalgewelf met platte ribben het geheel af. Qua monumentale bemeubeling zijn vermeldenswaardig: een eikenhouten preekstoel uit het derde kwart van de 18de eeuw, een laat-18de-eeuwse en een midden-19de-eeuwse classicistische biechtstoel, een laat-18de-eeuws, classicistisch doksaal en een orgel uit de eerste helft van de 19de eeuw.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen

Pastorietuin van de Sint-Martinusparochie
Alleenstaand breedhuis in classicistische stijl, gelegen ten zuiden van de kerk. Vijf traveeën en twee bouwlagen onder zadeldak (leien) met twee dakkapellen; gelijktijdig met de kerk gebouwd in 1783. Baksteenbouw. Lijstgevels, voorzien van rechthoekige vensters in vlakke, kalkstenen omlijstingen met licht uitspringende trapezoïdale sleutel. Gelijkaardige deur op neuten. Gevelbekroning door middel van een overhoekse en een rechte muizentandfries. Identieke achtergevel. Bijgebouwtje van één bouwlaag onder zadeldak tegen de rechter zijgevel.
Park

Sint-Niklaas
Min of meer in het centrum van het dambordvormig stratenpatroon van Outgaarden, bevindt zich de parallel met de Kerkstraat ingeplante Sint-Niklaaskerk met aangebouwde pastorie en haar ommuurde tuin.
Gebedsplaats

Villa
Nieuw huis waarin zekere traditionele zandstenen elementen uit de eerste helft van de 18de eeuw verwerkt werden: rondboogdeur met jaartal 1739 op de imposten, voorzien van een sluitsteen en een gestrekte druiplijst, erboven een bovenlicht gevat tussen twee volutes en bekroond met een uitspringend kordon; kruisvensters op de benedenverdieping, en driedubbele kruisramen op de bovenverdieping.
Herenwoonst

Belgische militaire begraafplaats van Houtem
Het 3de Duitse legercorps en een deel van het 9de rukten onder bevel van generaal von Kluck op naar de Grote Gete tussen Halen en Tienen. Het Belgische 22ste linieregiment was in Sint-Margriete-Houtem ingekwartierd, rond Grimde werd de linie bezet door het 3de linieregiment. De 3de Gemengde Brigade beschutte de zuidwest- tot zuidoostkant van Tienen. Ze hadden als taak om de Getelinie te verdedigen, de aftocht van het Belgische leger te dekken en het van een omsingeling te behoeden.
Begraafplaats

Bezoek Aan Het Museum "het Leven Van Vroeger En De Wanmolens Van Racour"
Het museum bied 7 zalen verdeeld over 3 verdiepingen : de geschiedenis van het dorp (de Heren uit de Middeleeuwen, de 2 wereldoorlogen), het dagelijkse leven begin 20e eeuw met voorwerpen en foto’s (keuken van Alphonse en Clémentine, de dorpscafés, het kerkelijk leven, de kruidenier), de landbouw voor de mechanisatie, de oude beroepen, het café Simone, het atelier van het vervaardigen van de wanmolens.
Het museum is gedeeltelijk toegankelijk voor mindervaliden.
Mogelijkheid om gratis de vernieuwde kerk St Christophe te bezoeken met de toren van de Heren van Racour en de kerk uit de 16e eeuw.
-Museum / informatiecentrum
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Museum

GS Bikers rit 2 voor team B in 2026