Suikermuseum
Het Suikermuseum mag zeker niet op het programma ontbreken wanneer je een bezoek brengt aan de suikerstad. In dit moderne museum gaan we op zoek naar de 'verloren smaak van suiker'. Kleurrijke animatiefiguren roepen op om de bron van het onheil op te sporen. Het wordt een tocht langs verhalen, geluiden en sfeerbeelden uit de kleurrijke wereld van suiker. Het museum omvat verscheidene afdelingen, gespreid over de 3 verdiepingen van de vroegere stadshallen. Alle aspecten van suiker komen aan bod: de boeiende sociale geschiedenis, de bietenoogst, de honingproductie van de bijen, tot alle mogelijke toepassingen. Op de zolderverdieping van het museum is een ruimte voorzien voor tijdelijke tentoonstellingen, opgesteld voor de duur van een jaar. Een bezoek gebeurt aan de hand van een luistergids.
Auteur: meesterkurt
Meer informatie
Museum

De Kapel van Onze-Lieve-Vrouw-Ten-Steen
Hier stond een leprozerie . Pas in 1331 werd de kapel ter ere van Sint - Maurus ingewijd . Gelovigen roepen Sint- Maurus aan bij hoofdpijn . Je zou genezen door te bidden met 1 van de metalen kronen op het hoofd. Bij de stenen die de leprozerie ommuurden stond een beeldje van Onze-Lieve-Vrouw . Omdat heel wat bedevaarders hier kwamen bidden, kreeg het beeldje uiteindelijk een plaats in de kapel. Je kan gerust een kijkje nemen in de kapel .
Auteur: nanatje
Meer informatie
Kapel

Onze-Lieve-Vrouw-ten-Poelkerk
De ranke kerk op de Grote Markt dankt haar naam aan de ,,poel’’ waarop ze is gebouwd. Naar de verering van Onze-Lieve-Vrouw-aan-de-poel verwijst onder meer de grot aan de kant van de "Heldensquare". De legende vertelt dat in de 12de eeuw een deugdzaam man werd vermoord en in deze poel werd geworpen. Een vrouw voorspelde de bouw van een tempel op die plaats. Sedert die dag gebeurden er bij deze poel mirakels. Daarom gaf Hertog Jan I van Brabant de toestemming om er een kerk te bouwen. De kerk (1357-15de eeuw) is ontworpen door architect Jan van Oisy, die er dertig jaar mee zoet was. Tot op de dag van vandaag blijven restaurateurs aan het werk. De kerkhaan (25 kilo) en het torenkruis (8 meter lang) zijn zopas teruggeplaatst na bijna 25 jaar. Typisch aan de kerk is dat het schip nooit werd gebouwd. De voorgevel leunt daardoor meteen tegen twee dwarsbeuken aan. De nissen in de portalen zijn verfijnd gebeeldhouwd maar verloren hun beelden. In het interieur is werk van de Aarschottenaar Pieter-Jozef Verhaegen aanwezig. De 'Kruisoprichting' van Niklaas De Backer (1689) is een kopie naar Jan Van Dyck.
Auteur: Wizpr.guide
Meer informatie
Kerk

Eglise St Sulpice
* De Sint-Sulpitiuskerk Stationstraat – 1357 Neerheylissem Dit opmerkelijke romaanse gebouw werd eind de 12e eeuw opgetrokken in tufsteen. Het werd gerestaureerd en gedeeltelijk omgevormd in de 18e eeuw. In een zeer uitgesproken Maaslandse romaanse stijl domineert de imposante vierkante toren met dikke muren het geheel, bestaande uit een schip omringd door zijbeuken, transepten en een driezijdig koor. Binnen creëren het sobere meubilair en de schaduw die ontstaat door het gebrek aan openingen, kenmerkend voor de romaanse stijl, een mysterieuze sfeer en nodigen uit tot bezinning. De Sint-Sulpitiuskerk van Neerheylissem herbergt tegenwoordig orgels die waarschijnlijk uit 1720 dateren. Het kostte de inwoners van Hélécine bijna 30 jaar om dit prachtige stuk van meer dan 800 pijpen terug te vinden, dat nu volledig is gerestaureerd door de orgelconstructie van Brussel. Buiten, in de zon van de late namiddag, geeft de steen van Lincent (of van Linsmeau, het naburige dorp) zijn mooiste tinten in geel-oker. Het gebouw is sinds 1938 als monument geklasseerd.
Auteur: Rencontrez vos voisins
Kerk

Abolens
Abolens is een dorpje in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van Hannuit. Het dorp telt ruim 300 inwoners en is 271 ha groot. Op het grondgebied van Abolens ontspringen de Jeker en de Grande Bek.
Het dorp wordt voor het eerst beschreven in het jaar 1250, toen nog geschreven als Abolenz, naar de Germaanse god Aboldus. Tijdens de Franse Revolutie werd het dorp samengevoegd met Poucet. Nadat Abolens weer onafhankelijk werd, werd Abolens in 1822 opnieuw samengevoegd met het dorp Lens-Saint-Remy. In 1881 zou Abolens weer onafhankelijk worden van dit dorp.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Blehen
Blehen is een klein dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1971 toegevoegd werd aan de gemeente Hannuit.
Blehen ligt ten zuidoosten van de stadskern van Hannuit. De dorpskern van Blehen ligt dicht tegen deze van het grotere Lens-Saint-Remy aan. Blehen is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw. Er is vooral graanteelt, suikerbietenteelt en fruitteelt.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Neerwinden
Neerwinden is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Neerwinden was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.De omgeving van Neerwinden was het toneel van twee veldslagen, met een tussenpoos van honderd jaar: de Eerste Slag bij Neerwinden en de Tweede Slag bij Neerwinden .
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Neerheylissem
Neerheylissem is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Hélécine.Neerheylissem is een uitbreiding van Heilissem . Deze Germaanse naam is te reconstrueren als Hailingahaima, dit is "woning van de lieden van Hailo". Het voorvoegsel "neer" wijst op het feit dat het lager gelegen is .

Ezemaal
Ezemaal is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Het dorp ligt aan de Kleine Gete. Ezemaal was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.Het toponiem Ezemaal is mogelijk een samenstelling uit "hees" en "maal" . De betekenis van de naam kan dan ook samengevat worden als moerassige plek in het kreupelhoutbos of helling in het kreupelhoutbos.

Hakendover
Hakendover is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Hakendover is voornamelijk bekend vanwege de jaarlijkse paardenprocessie op paasmaandag. Het ligt ten zuidoosten van Tienen, op de grens van het Hageland en Haspengouw. In de deelgemeente ligt ook het gehucht Wulmersum. Hakendover was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.

Orp-le-Grand
Orp-le-Grand is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Orp-Jauche. Groot-Adorp, zoals de Nederlandse naam van Orp-le-Grand luidt, ligt in de provincie Waals-Brabant en telt ongeveer 2200 inwoners.Maret en Orp-le-Petit, gelegen ten noorden en ten zuiden van het dorp Orp-le-Grand, zijn onderdeel van Orp-le-Grand. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.

Sint-Martinuskerk
De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Montenaken in de Limburgse gemeente Gingelom. De kerk is gelegen aan de Brugstraat niet ver van de Marktplaats en ligt op een voormalige motte.Het kerkgebouw bestaat uit een vierkante westtoren, een portaal tegen de zuidzijde van de toren, een driebeukig schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met vijf traveeën. Hierachter bevindt zich het oude koor. De toren heeft twee geledingen en is opgetrokken in kwartsiet in vrij regelmatig verband met kalkstenen plint, waterlijsten en hoekstenen. Het bovenste deel is van mergelsteen met een bakstenen voorgevel en kalkstenen galmgaten en hoekstenen. De toren heeft verder enkele smalle kijkgaten en een klokvormige torenspits die gedekt is met leien. Het schip en het koor zijn opgetrokken in baksteen, waarbij de hoekbanden, plint en rondboogvensters van kalksteen zijn. Het kerkgebouw wordt overwelfd door een tongewelf die gedragen wordt door Dorische zuilen met dekblad en sokkel.
Kerk

Cras-Avernas
Cras-Avernas is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de stad Hannuit. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1971 toegevoegd werd aan de gemeente Hannuit.
Cras-Avernas ligt in het noordoosten van de gemeente Hannuit aan de taalgrens. De dorpskom ligt aan de weg van Montenaken naar Hannuit. Cras-Avernas is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met vooral graanteelt en suikerbietenteelt.

Brasserie Flo
Biertyp(en) : Flo blonde, Flo ambrée, Flo Brune, Flo triple en Flo Fruit (5 - 9%) alcohol en verkrijgbaar in flessen van 33 of 75 cl en in vaten
Brasserie du Flo is gevestigd in Blehen, het kleinste dorpje van Hannut, en dankt haar naam aan dit
moerassige gehucht. Hier ontdekt u alle stappen in de productie van bier, van het koken van het malt tot het bottelen. Naast de eigen bieren produceert de brouwerij ook Cuvée Saint-Antoine, voor de gelijknamige plaatselijke confrérie. Alle bieren zijn van hoge gisting en ongefilterd, met nagisting in de fles.
Bezoek: op afspraak - 5 -15 personen - € 5/p - Inclusief twee glazen bie
Workshops: praktische info en prijzen op aanvraag
Talen: FR - NL
Verkoop: ja
-Bie
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Brouwerij

Clos De La Fontaine Et Clos Cailloux
Hier is wijn een verhaal van familie en vriendschap. Dit wijndomein is afhankelijk van het seizoen een terrein van spel en weerzien: "Delen is het doel van onze wijnen. Delen van onze passie en momenten van geluk. Met de mensen van wie wij houden. Zorgeloos, ongehoorzaam en zoals
altijd met wijn, mooie ontmoetingen en goede gesprekken ".
Type(s) van wijn(en): Wit – Bruisend
Wijnstoksoorten : Chardonnay
Bezoek: op afspraak, het gehele jaar
Taal: FR
Verkoop: ja
Wijnoogst: nee
Wijnen en alcoholische dranken
Fruitwijn
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Wijngaard

Sint-Gitterdal
Het beschermde landschap van Sint-Gitterdal zou ooit het domein van Pepijn geweest zijn. Hier moet zich de oorspronkelijke kern van Landen bevonden hebben. Archeologisch onderzoek toonde alvast aan dat hier in de tweede helft van de 7de eeuw doden begraven werden; er werden twee Merovingische graven ontdekt.
Auteur: Lannoo
POI

Koninklijk Atheneum
Tijdens het optrekken van het nieuwe gebouw moest de school elders ondergebracht worden. Hiervoor had de Tiense Suikerraffinaderij de lokalen van haar "'Patronaat" in de Beaudouinstraat afgestaan. Op 18 november 1953 werden de nieuwe gebouwen van het Atheneum plechtig ingewijd in het bijzijn van de minister van Nationale Opvoeding, de heer Harmel. Het nieuwe Koninklijk Atheneum van Tienen vormt een indrukwekkend geheel van gebouwen. De lengte van de voorgevel, uitziend op de Gilainstraat, bedraagt niet minder dan 98,35 meter. Het Koninklijk Atheneum Tienen - den athenai- heeft een rijke geschiedenis van bijna honderd jaar op zijn naam. In 2020 willen we dit op een gepaste wijze vieren.
School

Sint-Martinuskerk
Iets verder in de Avendorenstraat, ter hoogte van de huizen 61 tot 85, stond omstreeks 700 een kerk, toegewijd aan Sint-Maarten. Het beeld van Sint-Martinus van Tours is het enige overblijfsel van deze oudste parochiekerk van Tienen. Je kan het gerestaureerde beeld bewonderen in het museum het Toreke.
Auteur: gita kinnaer

grote markt
Oorspronkelijk lag dit gebied buiten de oude stadskern. De Dries was de eeuwenoude benaming voor de magere weiden, gelegen buiten de Lombardpoort. In de 16e eeuw heette de Grote markt voor het stadhuis Koeimarkt, in 1521 geschreven opte coymerct. Op het einde van de 16e eeuw is het centrum van Tienen verplaatst naar de Grote Markt. Zo wordt in 1590 de Kruiwagen gesitueerd op de groote merckt. Na de verwoesting van Tienen in 1635 wordt de Dries definitief het nieuwe centrum van de stad
Auteur: jonathanpaesmans
Markt

POI

Natuurreservaat van het Paradijs
Dit natuurreservaat in het hart van de Hesbaye is een voormalige kalksteenfabriek, ontgonnen voor de productie van cement en geëxploiteerd van 1899 tot 1956. Sindsdien heeft de natuur haar recht weer opgeëist. Dit milieu vormt vandaag de dag een gebied van grote biodiversiteit waar droge zones, bloeiende weiden, vochtige gebieden en bosrijke ruimtes naast elkaar bestaan. Het 3 hectare grote reservaat herbergt zeer zeldzame soorten zoals het bloedgeranium, de camérisier en drie soorten orchideeën.
Auteur: Val et Oli
Natuureducatief centrum

Beek Henri-Fontaine en de Grote Boerderij
De Grote Boerderij was vanaf de 12e eeuw de woning van de heren van Orp-le-Petit. De gebouwen van dit majestueuze vierkant omringen een vierkante boerderij die nog steeds in gebruik is. Het hoofdgebouw aan het einde van de binnenplaats heeft onder andere een schitterende barokke deur met daarop een prachtig bewerkte oculus, gedateerd 1712. Van de twee torens aan de voorzijde van de binnenplaats is de ene door ramen doorboord, de andere door schietgaten. Met een derde torentje aan de achterkant geven ze het geheel een werkelijk herenhuisachtige uitstraling.
Auteur: Val et Oli
Historisch gebouw

Janshoven, Maltezers en hereboeren
De oorsprong van de heerlijkheid Janshoven gaat terug naar het einde van de 12de eeuw, waar deze vermeld wordt onder de naam ‘Jehancourt’. De heerlijkheid behoorde toe aan de Hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem, ook nog Johannieterorde, later Maltezerorde genoemd. Tot aan de Franse Revolutie hing Janshoven af van de commanderij van Chantraine, gevestigd te Huppaye (Jodoigne).
Janshoven wordt voor het eerst vermeld in 1248. Op een kaart van 1656 wordt Janshoven ook "hoeve van chantrain" genoemd. Chantraine bij Geldenaken was een commanderij van de ridderorde van Malta op haar beurt afhankelijk van de commanderij bij het kasteel van de hertog van Brabant op de Keizersberg te Leuven. Het hoeveklooster bestond uit twee volumes: een U-vormige plattegrond tegen de weg naar Waasmont, aan de noordrand van een omhaagd perceel met fruitbomen, en een rechthoekig gebouw meer naar het midden van het perceel toe, ongetwijfeld bedoeld als residentie. Het complex brandde grotendeels af in 1723 en werd daarna heropgebouwd.
In 1831 behoorde Janshoven samen met 34 hectare grond toe aan Michel Orban uit Grivegnée bij Luik, familie van één van de peetvaders van de industriële revolutie in België en die in 1811 als eerste een stoommachine installeerde in een steenkoolmijn. In 1844 werd door het kadaster een eerste verbouwing opgetekend: het hoevecomplex is dan volledig gesloten en de noordelijke hoek ervan is afgesplitst als "quartier maître", ongetwijfeld het huidige residentiële gedeelte. Dat bestaat uit een bakstenen dubbelhuis met een mezzanine, onder een schilddak en met als enige versieringen de blauwe hardsteen van de plint, de deur- en vensteromlijstingen, de hoekkettingen en de drie banden tussen de verdiepingen. Het volume, de symmetrie en de soberheid zijn typisch voor de landhuizen uit het midden van de 19de eeuw.
In 1857 werd Janshoven verkocht aan Clément Grégoire, die zich als herenboer in Janshoven vestigde. Hoewel in de kadastrale legger de term lusttuin ("jardin d'agrément") pas opduikt na de Eerste Wereldoorlog, blijkt uit de afmetingen van sommige bomen – gewone en bruine beuken (Fagus sylvatica, F.s. 'Atropunicea'), een zilverlinde (Tilia tomentosa), een zilveresdoorn (Acer saccharinum) en een gewone plataan (Platanus x hispanica) – dat er rond 1860 reeds sierbeplanting aanwezig was.
Opvallend is de 145 meter lange beplanting langs de rechte oprijlaan vanaf de Wezerenstraat en die volgens het plan bestond uit een afwisseling van naald- en loofbomen. In de huidige dreef van witte paardenkastanjes (Aesculus hippocastanum) zijn nog sporen aanwezig van deze tussenbeplanting met fijnsparren (Picea abies). De grote, in negen bedden verdeelde moestuin ("légumier") is verdwenen, maar de rij oude struiken buxus met geelgerand blad (Buxus sempervirens 'Marginata') zouden overblijfsels kunnen zijn van de haagjes rond de groentenbedden.
Een tweede oprit met smeedijzeren hek bevindt zich in de Grégoirestraat. Links van deze oprit staat een in 2000 gerestaureerde neogotische kapel binnen een ommuurd perceeltje.
Auteur: Jan Rymenams
Hoeve

Een unieke kasseiweg uit de late 19de eeuw
Van bij de wegkapel op de Wezerenstraat ten noorden van Sint-Janshove kruist een kasseiweg de Molenbeek en loopt naar het zuiden richting de 18e-eeuwse Hoeve Janshoven. De kasseiweg is aangelegd in regelmatige porfier kasseien in halfsteensverband met wat bijmenging van Tiense kwartsiet. Het wegprofiel is vrij breed en licht bolrond en begrensd door een opstaande boord. In de bochten zijn de oorspronkelijke boordstenen in Petit Granit nog bewaard.
In het 17e-eeuwse kaartboek van de abdij van Park te Heverlee loopt deze weg van bij Walsbets langs de graanmolen op de Molenbeek naar Hoeve Janshoven om dan aan te sluiten op de weg ‘Van Janshoeffve naer Waesmondt’. Bij de hoeve Janshoven kwamen meerdere wegen samen die de hoeve verbonden met de omliggende centra zoals Walsbets, Velem en Wamont. Ook op de 18e-eeuwse kaarten is het duidelijk dat de hoeve gelegen in de beekvallei een belangrijk wegenknooppunt vormde. Op de topografische kaart van 1871 staat de weg tot aan Janshoven aangeduid als gekasseid. De aanwezigheid van de hoeve Janshoven speelde dus duidelijk een grote rol bij de keuze voor verharding eind 19de eeuw waarbij de focus lag op ontsluiting van de hoeve enerzijds en de rol van de hoeve als wegenknooppunt anderzijds.
Auteur: Jan Rymenams
Weg

Sint-Amanduskerk
Even idyllisch dan het kerkje van Walsbets, is dit van Wezeren. De kerk, die architecturaal een overgang is tussen romaans en gotisch, zou in het begin van de 13e eeuw zijn opgetrokken. Ze werd gebouwd tegen een verdedigingstoren die in opdracht van hertog Hendrik I van Brabant was gebouwd. Wezeren lag op de grens tussen het hertogdom Brabant en het prinsbisdom Luik en was regelmatig het strijdtoneel tussen beide machten. Bekend is de Slag van Steps in 1213 op ongeveer 2 km afstand van de kerk en waarbij de Luikse ambachten de Brabantse ridders versloegen.
De toren was oorspronkelijk te bereiken via een ladder naar de eerste verdieping en een deurtje dat nu toegang geeft tot het oksaal. Een smalle stenen trap van ca. 60 cm breed was in de muur uitgespaard en leidde naar boven. Het doksaal werd in 1759 gebouwd. De kerkbanken dateren van 1774. In 1981 werd de toren hersteld met maaskalksteen en niet met de originele stenen uit Lincent.
Bijzondere bezienswaardigheid is een altaar dat volgens de experten uit de tijd van de Merovingen (7e eeuw) zou dateren. Het is een monoliet met elf nissen met rozetten in de bovenste laag. Deze rozetten zouden afkomstig zijn uit het praalgraf van Pepijn van Landen. Experten vermoeden dat ze bij de restauratie van het altaar in 1551 van de kerk van het Gitterdal in Landen naar hier werden overgebracht. De rozetten zijn symbolen van het goddelijke, het koninklijke en het heilige en kwamen voor op grafmonumenten van de eerste eeuwen.
Interessant zijn verder een doopvont uit blauwe steen van Hoei, een koperen lezenaar en een paaskaarshouder uit de 17e eeuw, een piëta van een anoniem kunstenaar uit de 16e eeuw en een bronzen schrijn uit 2005 met de relikwieën van Amandus, Gertrudis, Begga, Bavo, Aldegondis en het Heilig Kruis. Op het schrijn werden Pepijn van Landen en zijn echtgenote Ida van Nijvel afgebeeld. Het zijn de ouders van Gertrudis, Bavo en Begga. Amandus was de raadsman van Ida van Nijvel.
De verering van Sint-Amandus
In Wezeren wordt de heilige Amandus vereerd, de heilige die voor rachitis aanbeden werd. Pater Jozef Lammers, die in 1995 pastoor van Wezeren was, schreef over deze heilige de brochure “Parochie Sint-Amandus Wezeren”. Hij verhaalt dat de verering teruggaat naar een duister verleden. Meer concreet is de vermelding in de parochieregisters in 1582 van een broederschap. Dit broederschap was in 1995 nog steeds actief en telde toen meer dan zevenhonderd leden. De Sint-Amandusaflaat werd tot aan de Franse tijd verschillende malen door pausen bevestigd.
Auteur: Jan Rymenams

Ooit stond hier een herdenkingsboom
Bij de parochiekerk Sint-Amandus staat nog een stronk van een oude paardenkastanje, die al in die hoedanigheid te zien is op een postkaart waarvan de foto werd genomen na de herstelling van de kerk in 1925. Deze dorpsboom stond hier al geruime tijd, mogelijks al rond de 200 jaar. Waarom hij hier geplant is werd niet achterhaald. De boom stond op openbaar domein dat vroeger deel was van het kerkhof. De Wezerenstraat was hier ooit een voetweg die over het kerkhof liep.
Boom

Frans Cavaleriekorps Museum van Jandrain
U bevindt zich momenteel in het Musée de la Cavalerie des Corps in Jandrain. Dit gemeentelijk museum is volledig gewijd aan de gevechten van mei 1940 in de regio Jandrain-Jandrenouille, bekend als de Slag bij Petite Gette. Dit museum belicht de rol van Franse eenheden die betrokken waren bij de gewelddadige, vertragende gevechten tegen de Duitse opmars. Aan de hand van uniformen, objecten, kaarten, foto's en getuigenissen brengt het museum deze cruciale uren tot leven. Het roept ook de levens op van burgers die in de chaos terechtkwamen. Elke tentoonstelling vertelt een lokaal verhaal, getekend door moed en verzet. Het museum is toegankelijk op afspraak.
U stapt in uw voertuig en rijdt naar het Museum van het Eerste Franse Leger in Cortil-Noirmont.
De gevechten van mei 1940
Op 10 mei 1940 viel Duitsland België, Luxemburg en Nederland binnen. De geallieerden dachten dat, net als in 1914, de hoofdaanval via de Haspengouwse vlakte zou komen, bijgenaamd "de invasiecorridor". Daarom concentreerden ze daar aanzienlijke Frans-Britse troepen. Maar het Duitse plan – bekend als het Von Mansteinplan – voorzag in werkelijkheid in een aanval met sikkelkracht in de Ardennen, die onbegaanbaar zouden zijn voor pantservoertuigen.
Het Dijleplan (later Dijle – Breda genoemd)
In het geval van een Duitse aanval voorzag het Dijleplan in een gecoördineerde inzet van geallieerde troepen:
- De Belgische troepen verdedigden, naast de verdediging achter het Albertkanaal en Groep K in onze Ardennen, ook de sector Antwerpen-Leuven,
- Het Britse expeditieleger bestreek Leuven-Wavre,
- Het 1e Franse leger beschermde Wavre-Namen (de versterkte positie van Namen bleef verdedigd door Belgische eenheden).
- Het Franse 9e Leger bezette het zuiden van het land.
De Duitsers zouden daarom dezelfde invasieroute volgen als in 1914, maar in mei 1940 verrasten ze de geallieerden door de hoofdaanval via de ten onrechte als onbegaanbaar beschouwde Ardennen te lanceren. Deze verrassende omleiding leidde tot een beslissende doorbraak bij Sedan.
Slag bij Petite Gette
Onder bevel van generaal Blanchard, commandant van het 1e Franse Leger, bestaat het Cavaleriekorps van generaal Prioux uit twee lichte gemechaniseerde divisies: het 2e DLM en het 3e DLM. Dit Cavaleriekorps (+/- 25.000 man en +/- 400 tanks) heeft als missie de versterking van het 1e Leger te dekken. Concreet moet het voorkomen dat Duitse troepen vóór de ochtend van 14 mei contact maken met de verdedigingspositie van het 1e Leger. Om dit te bereiken, moet generaal Prioux een vertragingsmanoeuvre uitvoeren waarbij hij ermee instemt terrein te verliezen om tijd te winnen. Hij besluit zijn twee divisies, de Petite Gette ( 3e DLM) en de Mehaigne ( 2e DLM), vanaf de avond van 10 mei te positioneren achter twee kleine rivieren, in een formatie Tienen-Hannuit-Hoei. Vanaf de vroege ochtend van 12 mei zouden de gevechten, die de eerste tankslag van de Tweede Wereldoorlog vormden, heviger worden en in deze formatie voortduren tot de avond van 13 mei. Vooral de 3e DLM, die de sector Tienen-Orp-Crehen verdedigde, zou op de proef worden gesteld, aangezien deze geconfronteerd zou worden met de aanval onder leiding van het XVI Panzer Korps (2e Pantserdivisie en 1e Infanteriedivisie), bestaande uit +/- 600 rupsvoertuigen, waaronder Panzer III en IV tanks. Op de ochtend van 14 mei zouden de divisies van generaal PRIOUX opnieuw halt houden achter de barrières van Cointet nabij Perwez, alvorens zich terug te trekken achter de stelling van het 1e Leger.
Meer dan 160 Franse officieren, onderofficieren en soldaten sneuvelden aan de Tienen-Hoei-linie, waaronder 60 in het gebied Orp-Jauche. Sommige eenheden leden zeer zware verliezen, zoals het 11e Regiment Dragoons, dat een derde van zijn sterkte verloor, oftewel zo'n 1000 man, gedood, gewond, vermist of gevangengenomen.
Wat betreft de uitrusting verloor alleen al de 3e DLM 105 tanks van de 239 die in actie kwamen, terwijl de Duitse troepen, voor de twee pantserdivisies, 160 rupsvoertuigen verloren van de 640 die in actie kwamen. Bovendien hebben Duitse reparatiewerkplaatsen de meeste van deze voertuigen geborgen en weer in gevechtsconditie gebracht.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon
Museum

Cointet-barrière in het museum van het Franse Cavaleriekorps
Vlakbij het Cavalry Corps Museum kunt u de voorkant van een Cointet-barrière zien, een overblijfsel van de KW-linie.
De KW-linie (Koningshooikt-Waver) vormde de ruggengraat van het Belgische systeem. Ze bestond uit bunkers, loopgraven, betonnen bunkers en vaste obstakels. De uitbreiding naar het zuidoosten, de zogenaamde antitanklinie Leuven-Namen, had tot doel de kloof tussen Waver en de versterkte positie van Namen te dichten. De route, die meer dan 50 km lang was, werd verschillende keren aangepast. De laatste route liep door Beauvechain, Incourt, Perwez en Marchovelette.
Deze linie bestond uit Cointet-barrières (element C), elk ongeveer 1300 kg zwaar, soms ondersteund door spoorlijnen, tetraëders of antitankgrachten. Er zouden 70.000 exemplaren van deze barrière zijn gebouwd. Om effectief te zijn, moest de barrière actief worden verdedigd door infanterie, artillerie en antitankeenheden, wat slechts gedeeltelijk lukte. Alleen het gedeelte tussen Perwez, Aische-en-Refail en Liernu werd tijdelijk bezet door de Ardense Jagers.
Restanten van deze linie zijn vandaag de dag nog steeds zichtbaar in de vorm van meerpalen en bij de musea langs deze route. Een voorbeeld van het voorste deel van de Cointet-barrière is te zien buiten het Museum van het Franse Cavaleriekorps.
Deze barrières hebben verschillende levens gekend:
- Bleef op zijn plaats tot 1942,
- Hergebruikt door de Duitsers voor de Atlantikwall,
- Hergebruikt door de Amerikanen in Normandië, nadat ze in stukken waren gesneden, om voor tanks te worden geïnstalleerd (waardoor het mogelijk werd om het Normandische bocagegebied over te steken),
- Na de oorlog gesloopt om het staal te hergebruiken.
Tijdens de rally komt u meerdere van deze overblijfselen (barrières en grensmarkeringen) tegen. Het zijn stille getuigen van een verdedigingslinie die nu bijna vergeten is.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon
Erfgoed

Monument van het Cavaleriekorps
U passeert het monument ter ere van het Cavaleriekorps. Na de Tweede Wereldoorlog werd op initiatief van de "Overlevenden van het 1e Kurassierregiment" een Frans-Belgisch comité opgericht om in Jandrain een monument voor de Franse Cavalerie op te richten. De eerste steen werd gelegd op 5 juni 1949 door de gouverneur van de provincie Brabant, in aanwezigheid van generaal PRIOUX. Het monument werd onthuld op 17 mei 1953 in aanwezigheid van een aantal prominenten, waaronder generaal LANGLOIS, commandant van de 3e Lichte Mechanische Divisie ( 3e DLM) in mei 1940. Het monument bestaat uit een sokkel met het embleem van het Cavaleriekorps, waarop een militair Frankrijk staat, het werk van beeldhouwer DEMANET, met zwaard en schild in de hand, gericht naar de indringer. Rondom de basis staat een hoefijzervormige muur, symbool voor de cavalerie, met de namen van de regimenten die in mei 1940 deelnamen aan de operaties van het Cavaleriekorps. Recentelijk is er een tankkoepel aan het monument toegevoegd. Deze koepel was een geschenk van de Franse minister van Defensie, mevrouw Michèle Alliot Marie, aan de Vereniging van Veteranen van de 8e Kurassiers, die hem vervolgens aan het Cavaleriekorpsmuseum in Jandrain schonk.
Auteur: Maison du tourisme du Brabant wallon
Erfgoed

GS Bikers rit 5 voor team B in 2026