Het toreke
rituelen van leven en dood
Meer informatie
Gevangenis

Bogaardenklooster
De bogaarden -of beggaarden- waren de mannelijke tegenhangers van de begijnen. Het was een groep vrome mannen, die men oorspronkelijk 'beguini' noemden. Rond 1250 werden ze vooral 'beghardi' genoemd. Ze leefden net als hun vrouwelijke 'collega's' in afzonderlijke woningen, gegroepeerd rond een centraal kerkgebouw.
Meer informatie
Klooster

L'église Saint-Sulpice Kerk
L'église Saint-Sulpice - Neerheylissem Locatie : Rue de la station – Neerheylissem FR Ce remarquable édifice roman fut construit en tuffeau vers la fin du 12ème siècle. Il fut restauré et en partie transformé au 18ème siècle. D'un style roman mosan très prononcé, l'imposante tour carrée aux murs épais domine l'ensemble composé d'une nef bordée de collatéraux, de transepts et d'une abside à trois pans. A l'intérieur, le mobilier sobre et la pénombre imposée par le manque d'ouverture, propre au style roman, créent une ambiance de mystère et incitent au recueillement. L'église Saint-Sulpice de Neerheylissem abrite aujourd'hui des orgues qui datent probablement de 1720. Il aura fallu près de 30 années aux hélécinois pour retrouver cette superbe pièce de plus de 800 tuyaux, aujourd'hui entièrement restaurée par la manufacture d'orgue de Bruxelles. A l'extérieur, c'est dans le soleil de fin d'après-midi que la pierre de Lincent (ou de Linsmeau, le village voisin) donne ses plus belles tonalités en jaune-ocre. L'édifice est classé comme monument depuis 1938. NL Dit opmerkelijk romaans gebouw werd gebouwd in tufsteen rond het einde van de 12e eeuw. Het werd gerestaureerd en gedeeltelijk verbouwd in de 18e eeuw. De indrukwekkende toren met zijn dikke muren, overduidelijk in romaanse stijl, domineert het geheel, dat bestaat uit een schip met zijbeuken, een transept en een driezijdige apsis. In het interieur zorgen het sobere meubilair en de halve duisternis die te wijten is aan de kleine ramen – wat typisch is voor de romaanse stijl – voor een mysterieuze sfeer die aanzet tot bezinning. De Saint-Sulpicekerk van Neerheylissem herbergt vandaag een orgel dat waarschijnlijk dateert van 1720. Het heeft 30 jaar geduurd vooraleer de inwoners dit prachtig instrument met 800 pijpen terug zagen, na een volledige restauratie in een orgelfabriek in Brussel. Buiten geven de stenen van Lincent (of Linsmeau, het naburige dorp) hun mooiste okerkleur in de late namiddagzon. Het gebouw is geklasseerd als monument sinds 1938.
Auteur: Rencontrez vos voisins
Meer informatie
Kerk

Avennes
Avennes is een dorp in de Belgische provincie Luik en een deelgemeente van de gemeente Braives. Het was een zelfstandige gemeente tot het bij de fusie van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Braives.
Avennes ligt in het westen van de gemeente Braives. De oude Romeinse heerweg van Tongeren naar Bavay, de huidige N69, vormt de noordgrens van de deelgemeente. De Mehaigne stroomt door het dorp. Avennes is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met vooral akkerbouw.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Lens-Saint-Servais
Lens-Saint-Servais is een deelgemeente van de gemeente Geer, in de provincie Luik in het Waalse Gewest van België. Tot in 1977 was het een zelfstandige gemeente.
Nestor Bayot is uit Lens-Saint-Servais afkomstig. Nestor Bayot was een stalknecht die op 20 augustus 1914 met het Eerste Regiment Gidsen van het Belgisch leger de bossen van Lichtaart verkende. De soldaat liep daar in een hinderlaag die er door Duitse ulanen was gelegd. Een eerste Duitse kogel bracht hem ten val en zijn paard vluchtte weg, een tweede kogel betekende zijn dood. Hij werd eerst begraven in Lichtaart, na de oorlog werd zijn lichaam naar zijn geboortedorp overgebracht. Op de plaats waar hij sneuvelde werd aanvankelijk een rouwkapel opgetrokken, die later evolueerde tot het ‘hofke van Bayot’.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Wasseiges
Wasseiges is een gemeente in het arrondissement Borgworm, provincie Luik, België. De gemeente telt ruim 2.500 inwoners. Het dorp Wasseiges ligt aan de Mehaigne, die tot op een vijftigtal meter aan het dorpsplein voorbijstroomt en op deze plek regelmatig buiten haar oevers treedt.
De plaats is waarschijnlijk al sinds het Neolithicum bewoond. Wasseiges ligt aan een aftakking van de heirbaan Bavai-Keulen en in het dorp zijn sporen van een Gallo-Romeinse nederzetting aangetroffen.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Neerwinden
Neerwinden is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Neerwinden was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.De omgeving van Neerwinden was het toneel van twee veldslagen, met een tussenpoos van honderd jaar: de Eerste Slag bij Neerwinden en de Tweede Slag bij Neerwinden .

Neerheylissem
Neerheylissem is een dorp in de Belgische provincie Waals-Brabant en een deelgemeente van Hélécine.Neerheylissem is een uitbreiding van Heilissem . Deze Germaanse naam is te reconstrueren als Hailingahaima, dit is "woning van de lieden van Hailo". Het voorvoegsel "neer" wijst op het feit dat het lager gelegen is .

Ezemaal
Ezemaal is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van Landen. Het dorp ligt aan de Kleine Gete. Ezemaal was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1971.Het toponiem Ezemaal is mogelijk een samenstelling uit "hees" en "maal" . De betekenis van de naam kan dan ook samengevat worden als moerassige plek in het kreupelhoutbos of helling in het kreupelhoutbos.

Hakendover
Hakendover is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant en een deelgemeente van de stad Tienen. Hakendover is voornamelijk bekend vanwege de jaarlijkse paardenprocessie op paasmaandag. Het ligt ten zuidoosten van Tienen, op de grens van het Hageland en Haspengouw. In de deelgemeente ligt ook het gehucht Wulmersum. Hakendover was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.

Linsmeel
Linsmeau is met een Romaanse verkleiningsuitgang afgeleid van Lincent, de Franse naam van Lijsem. Linsmeel betekent dus "Klein-Lijsem". De grondvorm Lijsem zelf is een Germaanse naam, samengesteld uit de vleivorm Lindso + haima, ofwel "woning van Lindso".De heerlijkheid van het dorp werd rond het jaar 1000 opgericht en lag in het Hertogdom Brabant. De verschillende opeenvolgende heren verbleven op het plaatselijk kasteel. In 1466 brandde Linsmeel af tijdens de oorlog tussen Bourgondië en het prinsbisdom Luik. Tijdens de Slag bij Neerwinden in 1693 werden het kasteel en de kerk leeggeplunderd.

Sinte-Gitter
Sinte-Gitter of Sint-Gitterdal is een vroegere nederzetting en archeologische vindplaats ten zuidwesten van Landen , die al voor de middeleeuwen bewoond was.Sint-Gitter spreekt tot de verbeelding wegens een mogelijke verbinding met Pepijn van Landen , hofmeier van Merovingische koningen en voorvader van Karel de Grote, die in Sinte-Gitter zou gewoond hebben.
Bos

Orp-le-Grand
Orp-le-Grand is een plaats en deelgemeente van de Belgische gemeente Orp-Jauche. Groot-Adorp, zoals de Nederlandse naam van Orp-le-Grand luidt, ligt in de provincie Waals-Brabant en telt ongeveer 2200 inwoners.Maret en Orp-le-Petit, gelegen ten noorden en ten zuiden van het dorp Orp-le-Grand, zijn onderdeel van Orp-le-Grand. Tot 1 januari 1977 was het een zelfstandige gemeente.

Sint-Gitterdal
Deze archeologisch zeer belangrijke site is gelegen ten zuidwesten van Landen, tussen Overwinden en Walsbets. Ondanks zijn rijke bewoningsgeschiedenis bestaat de site heden vooral uit graslanden, akker en bos. Ooit lag hier Ouderstad, de voorloper van het huidige Landen. De belangrijkste relicten zijn twee mottes en een Merovingisch grafveld. Sint-Gitterdal beslaat ongeveer 6,5 ha en ligt ingesloten tussen een industriezone en een woongebied. De stroken bos aan weerszijden van het gebied en een holle weg behoren volgens het gewestplan respectievelijk tot de industrie- en de woonzone. Men kan hier het archeologisch openluchtmuseum van de Ouderstad of Sint-Gertrudis bezichtigen.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
POI

stadhuis
Het stadhuis van Tienen is in oorsprong een 17de-eeuwse patriciërswoning die in 1835 door Frans Drossaert werd verbouwd in neoclassicistische stijl.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Stadhuis

Parc Naturel Des Vallées De La Burdinale Et De La Mehaigne
Het natuurpark van de Burdinale- en Mehaignevalleien ligt tussen het plateau van Haspengouw en de oevers van de Maas, in een driehoek gevormd door de steden Hoei, Andenne en Hannut.
Het park verenigt 22 dorpjes van de entiteiten van Braives, Burdinne, Héron en Wanze, en er wonen ongeveer 15.000 mensen.
De rivieren de Burdinale en de Mehaigne slingeren door het park en creëren zo twee geografisch zeer gevarieerde valleien. Het landschap in het park is dan ook zeer interessant en de dorpjes zijn goed geconserveerd. Deze bijzondere kenmerken zorgen voor vochtige, bosrijke ecosystemen en weidelandschappen, evenals de uitgestrekte agrarische gebieden van Haspengouw. De wandelaar kan hier genieten van gevarieerde wandelroutes, te midden van een uitzonderlijk natuurschoon en diverse Natura 2000-gebieden.
Dit natuurpark met zijn prachtige natuur, en rijke historie, cultuur en architectuur zoals kastelen en monumentale boerderijen, is een ideale bestemming voor vakantie en (landelijk) toerisme, met oog voor de omgeving.
-Natuurerfgoed
-Erkend natuurpark
-Site / Natuurreservaat
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Natuurpark

L'hirondelle
Zin in een wervelend dag met uw gezin of met vrienden
Op het programma: speelplein, zwembad met waterglijbaan van meer dan 35 meter, bewegwijzerde wandelingen in het Natuurpark, tennis, vissen op forel... Honge
Er is een restaurant, een plaats om te barbecuen en drankkiosken. Volstaat één dag niet
Kom overnachten op de camping, in het hotel of huur een chalet, een bungalow of een mobilhome. In L'Hirondelle wordt de zon aanbeden!
-Gebouwenerfgoed
-Park en tuin
-Natuurerfgoed
-Panorama, belvedère, landschap
-Vrijetijd
-Waterrecreatiecentrum
-Recreatiecentrum
-Attractiepark
-Sport & fysieke activiteit
-Barbecue/picknickzone
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Picknick plaats

Ferme De La Grosse Tour
De hoeve Ferme de la Grosse Tour staat sinds 1998 op de monumentenlijst en dankt haar naam aan de imposante toren uit de 18e eeuw. Voorheen heette de hoeve het kasteel van Burdinne en was dit het domein van de heren van de regio. Het is gebouwd naar het model van de vierkante hoeve, en aan alle gebouwen die uit de 16e en 18e eeuw dateren zijn diverse werkzaamheden uitgevoerd. De schuur en de stallen zijn in de 17e eeuw toegevoegd en in de 18e eeuw is een nieuw woongedeelte gebouwd, in het verlengde van het binnenplein. Dit grote gedeelte vergroot de oppervlakte van het binnenplein en zorgt ervoor dat het plein een L-vorm krijgt.
De gebouwen zijn in de stijl van de Maas-renaissance en de inrichting van de binnenruimtes reflecteert ook nu nog de sociale status van de bewoners.
-Gebouwenerfgoed
-Kasteel
-Boerderij, kasteelhoeve, molen
Auteur: Fédération du Tourisme de la province de Liège
Boerderij

Lens-Saint-Servais
in Lens-Saint-Servais ontspringt "De Jeker". Een rivier die door een groot gedeelte van Haspengouw stroomt.
De Jeker was vóór 1930 een van de visrijkste rivieren van Nederland. Door lozingen van de suikerbietenindustrie en door rioollozingen, kwam hier een einde aan. Nu de waterkwaliteit verbeterd is, wordt er in Maastricht gewerkt aan een natuurlijker Jeker. De mogelijkheid om natuurlijk te stromen wordt hersteld, vis zal weer omhoog de Jeker op kunnen zwemmen.
Door de aanleg van het Albertkanaal en de bemaling door de Eerste Nederlandse Cement Industrie is het Jekerdal ernstig verdroogd. De grondwaterstand is meer dan 1,5 meter gedaald ten opzichte van historische waarden
Auteur: Go4Cycling
Rivier

Koninklijk Atheneum
Het "Koninklijk Athenaeum van Thienen" is ontstaan in 1920 toen het "Gemeentecollege van Thienen" (of "Collège Communal de Tirlemont", opgericht in 1802) door de Staat overgenomen werd. De huisvesting werd overgebracht naar het Oudemannenhuis in de Gilainstraat.
Tijdens het schooljaar 1924-1925 werden de eerste meisjes toegelaten en waren er reeds drie Nederlandse klassen. In september 1925 bestond het Atheneum uit 276 leerlingen waarvan er 118 ingeschreven waren in de Franse afdeling en 158 in de Nederlandse. Tot 1930 werden slechts enkele vakken in het Nederlands onderwezen en de leerlingen, vooral zij die uit de omliggende dorpen kwamen, hadden het wel moeilijk om over die taaldrempel te komen. In 1932 werd een volledig onderwijs in het Nederlands voorzien op basis van “streektaal = moedertaal”.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft het Atheneum zeer zwaar geleden onder de bezetter. De school werd herhaaldelijk door Duitse troepen bezet. In de gebouwen had het Geheime Leger zijn hoofdkwartier. In september 1944, toen de Duitse bezetting op haar einde liep, wilde het Geheime Leger Duitse soldaten in de school lokken om ze dan te ontwapenen. Een van hen kon ontsnappen en een Duitse tank verwittigen. De tank stelde zich op onder de poort van het gebouw tegenover het Atheneum en schoot. De leden van het geheime leger vluchtten via de achterzijde van het gebouw. De linkervleugel lag in puin. Het gebouw zelf werd zo geschonden dat na de oorlog nieuwbouw noodzakelijk bleek.
In 1946 werd architect Rimanque belast met het opmaken van de plannen voor een volledig nieuwe school die op de plaats van de oude gebouwd zou worden. Het werd een voor die tijd modern gebouw, sober van lijn, volledig uitgerust volgens de behoeften van de nieuwe tijd: ruime lokalen, speciale klassen voor fysica, chemie, aardrijkskunde, een turnzaal met speciale vloer en een feestzaal die ook als turnzaal kan ingericht worden. In 1950 werd begonnen met de bouw.
Tijdens het optrekken van het nieuwe gebouw moest de school elders ondergebracht worden. Hiervoor had de Tiense Suikerraffinaderij de lokalen van haar “Patronaat” in de Beaudouinstraat afgestaan. Op 18 november 1953 werden de nieuwe gebouwen van het Atheneum plechtig ingewijd in het bijzijn van de minister van Nationale Opvoeding, de heer Harmel. Het nieuwe Koninklijk Atheneum van Tienen vormt een indrukwekkend geheel van gebouwen. De lengte van de voorgevel, uitziend op de Gilainstraat, bedraagt niet minder dan 98,35 meter.
Het Koninklijk Atheneum Tienen – "den athenai" - heeft een rijke geschiedenis van bijna honderd jaar op zijn naam. In 2020 willen we dit op een gepaste wijze vieren.
Auteur: jonathanpaesmans
School

Onze-Lieve-Vrouw ten Poelkerk
De kerk dankt haar naam aan een legende.An de noordzijde van de kerk vindt u het 'grotteke' dat in 1858 werd gebouwd.Dit grotje is nog steeds een bijzondere bedevaartsplaats voor vele Tienenaars.De Onze-Lieve-Vrouw ten Poelkerk is gebouwd in de 14de en de 15de eeuw.Na een brand werd de70 meter hoge toren in 1654 bekroonde met een barokke spits.In de eerste helft van de 19de eeuw vonden enkele verbouwingen plaats en werd de kerk uitgebreid met twee zijkoren en een sacristie.Boven het hoogaltaar bevindt zich een gotisch beeld uit 1362-1363 van Onze-Lieve-Vrouw ten Poel van de hand van Wauter Pans.
Auteur: JadeEs
Kerk

POI

Janshoven, Maltezers en hereboeren
De oorsprong van de heerlijkheid Janshoven gaat terug naar het einde van de 12de eeuw, waar deze vermeld wordt onder de naam ‘Jehancourt’. De heerlijkheid behoorde toe aan de Hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem, ook nog Johannieterorde, later Maltezerorde genoemd. Tot aan de Franse Revolutie hing Janshoven af van de commanderij van Chantraine, gevestigd te Huppaye (Jodoigne).
Janshoven wordt voor het eerst vermeld in 1248. Op een kaart van 1656 wordt Janshoven ook "hoeve van chantrain" genoemd. Chantraine bij Geldenaken was een commanderij van de ridderorde van Malta op haar beurt afhankelijk van de commanderij bij het kasteel van de hertog van Brabant op de Keizersberg te Leuven. Het hoeveklooster bestond uit twee volumes: een U-vormige plattegrond tegen de weg naar Waasmont, aan de noordrand van een omhaagd perceel met fruitbomen, en een rechthoekig gebouw meer naar het midden van het perceel toe, ongetwijfeld bedoeld als residentie. Het complex brandde grotendeels af in 1723 en werd daarna heropgebouwd.
In 1831 behoorde Janshoven samen met 34 hectare grond toe aan Michel Orban uit Grivegnée bij Luik, familie van één van de peetvaders van de industriële revolutie in België en die in 1811 als eerste een stoommachine installeerde in een steenkoolmijn. In 1844 werd door het kadaster een eerste verbouwing opgetekend: het hoevecomplex is dan volledig gesloten en de noordelijke hoek ervan is afgesplitst als "quartier maître", ongetwijfeld het huidige residentiële gedeelte. Dat bestaat uit een bakstenen dubbelhuis met een mezzanine, onder een schilddak en met als enige versieringen de blauwe hardsteen van de plint, de deur- en vensteromlijstingen, de hoekkettingen en de drie banden tussen de verdiepingen. Het volume, de symmetrie en de soberheid zijn typisch voor de landhuizen uit het midden van de 19de eeuw.
In 1857 werd Janshoven verkocht aan Clément Grégoire, die zich als herenboer in Janshoven vestigde. Hoewel in de kadastrale legger de term lusttuin ("jardin d'agrément") pas opduikt na de Eerste Wereldoorlog, blijkt uit de afmetingen van sommige bomen – gewone en bruine beuken (Fagus sylvatica, F.s. 'Atropunicea'), een zilverlinde (Tilia tomentosa), een zilveresdoorn (Acer saccharinum) en een gewone plataan (Platanus x hispanica) – dat er rond 1860 reeds sierbeplanting aanwezig was.
Opvallend is de 145 meter lange beplanting langs de rechte oprijlaan vanaf de Wezerenstraat en die volgens het plan bestond uit een afwisseling van naald- en loofbomen. In de huidige dreef van witte paardenkastanjes (Aesculus hippocastanum) zijn nog sporen aanwezig van deze tussenbeplanting met fijnsparren (Picea abies). De grote, in negen bedden verdeelde moestuin ("légumier") is verdwenen, maar de rij oude struiken buxus met geelgerand blad (Buxus sempervirens 'Marginata') zouden overblijfsels kunnen zijn van de haagjes rond de groentenbedden.
Een tweede oprit met smeedijzeren hek bevindt zich in de Grégoirestraat. Links van deze oprit staat een in 2000 gerestaureerde neogotische kapel binnen een ommuurd perceeltje.
Auteur: Jan Rymenams
Hoeve

Een unieke kasseiweg uit de late 19de eeuw
Van bij de wegkapel op de Wezerenstraat ten noorden van Sint-Janshove kruist een kasseiweg de Molenbeek en loopt naar het zuiden richting de 18e-eeuwse Hoeve Janshoven. De kasseiweg is aangelegd in regelmatige porfier kasseien in halfsteensverband met wat bijmenging van Tiense kwartsiet. Het wegprofiel is vrij breed en licht bolrond en begrensd door een opstaande boord. In de bochten zijn de oorspronkelijke boordstenen in Petit Granit nog bewaard.
In het 17e-eeuwse kaartboek van de abdij van Park te Heverlee loopt deze weg van bij Walsbets langs de graanmolen op de Molenbeek naar Hoeve Janshoven om dan aan te sluiten op de weg ‘Van Janshoeffve naer Waesmondt’. Bij de hoeve Janshoven kwamen meerdere wegen samen die de hoeve verbonden met de omliggende centra zoals Walsbets, Velem en Wamont. Ook op de 18e-eeuwse kaarten is het duidelijk dat de hoeve gelegen in de beekvallei een belangrijk wegenknooppunt vormde. Op de topografische kaart van 1871 staat de weg tot aan Janshoven aangeduid als gekasseid. De aanwezigheid van de hoeve Janshoven speelde dus duidelijk een grote rol bij de keuze voor verharding eind 19de eeuw waarbij de focus lag op ontsluiting van de hoeve enerzijds en de rol van de hoeve als wegenknooppunt anderzijds.
Auteur: Jan Rymenams
Weg

De grafkapel van Sint-Jozef
Deze neogotische kapel in de Grégoirestraat is toegewijd aan Sint-Jozef. Ze werd opgericht ter nagedachtenis van Joseph Grégoire, die overleed op 1 april 1875, en ze deed dienst als grafkapel voor de familie Grégoire, die midden 19de eeuw eigenaar was van Janshoven. Volgens Ons Landens Erfdeel werd Clémént Grégoire hier reeds op 13 april 1972 begraven en Jozef Grégoire op 5 april 1876! In de zestiger jaren van vorige eeuw werden de stoffelijke resten uit de grafkelder overgebracht naar het kerkhof van Walshoutem.
Tijdens het interbellum was de kapel in het begin van de maand mei het middelpunt van de kruisprocessies of de Kruisdagen. Deze processie was populair in landbouwgebieden waar de welstand afhankelijk was van een goede oogst. Die dagen van verering werden op deze plaats afgesloten met een mis.
De eenbeukige kapel is opgetrokken met baksteen en bedekt met een leien zadeldak. In de boogvormige bakstenen muren met 14 spitsboognissen waren eertijds de staties van de kruisweg geplaatst. Aan de achterzijde kan je nog een deksteen zien die toegang gaf tot de grafkelder. De storm van 1990 berokkende heel wat schade. Bovendien bleef de kapel ook niet gespaard van vandalisme, zoals een roof in de jaren 1980.
Auteur: Jan Rymenams
Kapel

De kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand
Op het Kruispunt van de Clément Grégoirestraat en de Wezerenstraat, dicht bij de dorpskom van Walsbets, staat sedert 1828 een kapel van baksteen. Ze werd opgericht door de familie Lambrechts uit dankbaarheid voor de genezing van een familielid. Oorspronkelijk troonde in de veldkapel een beeld van O.-L.-Vrouw-van-Altijddurende-Bijstand - een Madonna met Kind op de linkerarm -. Pastoor P.J.B. Dirix schonk het beeld in 1828 aan zijn grootouders om het in de kapel te plaatsen. In ruil gaf de familie een ander beeld aan de kerk. Het erg vervallen gepolychromeerde beeld kwam in 1910 op de zolder van de hoeve Lambrechts terecht. In 1956 kreeg pastoor Wolfs (1956-1962) het beeld terug en werd het na restauratie in de kerk van Walsbets geplaatst.
In de veldkapel stond tot voor enige tijd een ander beeld van O.-L.-Vrouw, namelijk dat van 'Onze-Lieve-Vrouw van Banneux'. Gedurende vijf jaar (1951-1955) werd een beeld van onze Lieve-Vrouw van Banneux in een grootse genadetocht door heel Limburg gedragen. Waarschijnlijk kreeg naar aanleiding hiervan de kapel rond 1954 een beeld toegewijd aan O.L.-Vrouw van Banneux. Volgens Ons Landens Erfdeel staat er vandaag wel degelijk een O.L.-Vrouw-van-Bijstand met een kind Jezus op de arm. De O.L.-Vrouw van Baneux zou in de jaren 1980 geroofd zijn.
Het bakstenen gebouwtje is wit geschilderd en schuilt onder een zadeldak met bijzonder golvende oude pannen. Begin jaren negentig van vorige eeuw werd de kapel door de buurtbewoners opgeknapt. Elk jaar op 15 augustus trok de processie vanuit de kerk van Walsbets naar deze kapel.
Kapel

Sint-Jan de Doperkerk: een kleurenfestijn
Op het ruime dorpsplein staat het geelwitte, pittoreske kerkje van walsbets. De kerk was afhankelijk van de Johannieterorde die in deze parochie reeds in de 13de eeuw beschikte over een hoeve met watermolen te Janshoven. Deze orde gaf haar patroon Johannes De Doper als schutspatroon van deze kerk. De romaans-gotische kerk werd opgetrokken in lokale ‘tufsteen van Lincent’. Het gebouw is tweebeukig en met een ‘zuidertoren’ waarvan de basis uit harde, grijze kwartsiet van Tienen bestaat. De ongewoon geplaatste toren met talrijke lichtgleuven zal wegens zijn defensief karakter wellicht als toevluchtsoord voor de omgevende bewoners gefunctioneerd hebben. De ingesnoerde torenspits dateert uit de 17de eeuw. Onder de kerkschatten zijn het 13e-eeuws blokaltaar uit tufsteen van Lincent, samen met het monolithisch altaarblad uit Gobertangesteen erg bijzonder.
Als je de kans krijgt om het interieur te bezoeken, dan zullen de kleurrijke gebrandschilderde glasramen zeker opvallen. In het priesterkoor verwijst het oculus of rondvenster naar de scheppende hand van de Vader en de H. Geest in de vorm van een duif. De aanbidding van het Lam als tweede persoon van de H. Drievuldigheid komt tot uiting in het drielichtvenster. Tenslotte stellen de zijramen Paus Clemens, diaken Laurentius, koning Lodewijk en Jozef de werkman voor. In de oostelijke glaspartij onder de toren is het leven van de H. Blasius in vier taferelen uitgebeeld. Het kleine raam in de Blasiuskapel stelt de heilige voor met twee kaarsen in de hand en aan zijn voet de neergeknielde bedelaars, de parochiekerk en de vrouw met haar zieke kind. Het glasraam op de zuidermuur stelt het H. Hart van Jezus voor. Al de voornoemde ramen werden afgewerkt in 1934 en zijn van de hand van de kunstenaar Joep Nicolaas uit Roermond. De met maaswerk geprofileerde glasramen van R. Daniëls (1947) geven de zijbeuk een kleurrijke dimensie mee.
Boven de triomfboog prijkt het wapenschild van de Johannieterorde. Het maltezer kruis dat ook op hun rode mantel van een maltezerridder prijkt, herinnert aan de acht zaligheden die Christus als levensregel stelde. Doordat het kerkje van Walsbets het enige in België is dat aan de Ridders heeft toebehoord, hebben ze een speciale band met deze gemeente. Ze komen er sinds 1980 jaarlijks samen om het feest van de heilige Blasius te vieren.
Pastoor Lammers heeft in 1994 voor Walsbets de heilige Blasius beschreven in de brochure “Parochie Sint-Jan De Doper Walsbets”. Naar alle waarschijnlijkheid werd een relikwie van de heilige Blasius en de verering ervan door de hospitaalridders van Sint-Jan van Jeruzalem naar deze regio gebracht. Zij hadden hier - zoals reeds vermeld - eigendommen, o.a. het nabije Sint-Janshoven, en ze bezaten het begevingsrecht van de kerk in Walsbets. We weten weinig over die verering van deze heilige in het ancien régime.
In 1903 stichtte pastoor Descheemaecker een broederschap van Sint-Blasius. De bedoeling was vooral om de restauratie van de kerk te bekostigen. Daartoe werd trouwens ook een heiligenkalender te koop aangeboden. De heilige werd tot in 1994 vurig vereerd. Hij werd aanroepen tegen kinkhoest, kroep, stuipen en kinderverlamming.
Kerk

Sint-Amanduskerk
Even idyllisch dan het kerkje van Walsbets, is dit van Wezeren. De kerk, die architecturaal een overgang is tussen romaans en gotisch, zou in het begin van de 13e eeuw zijn opgetrokken. Ze werd gebouwd tegen een verdedigingstoren die in opdracht van hertog Hendrik I van Brabant was gebouwd. Wezeren lag op de grens tussen het hertogdom Brabant en het prinsbisdom Luik en was regelmatig het strijdtoneel tussen beide machten. Bekend is de Slag van Steps in 1213 op ongeveer 2 km afstand van de kerk en waarbij de Luikse ambachten de Brabantse ridders versloegen.
De toren was oorspronkelijk te bereiken via een ladder naar de eerste verdieping en een deurtje dat nu toegang geeft tot het oksaal. Een smalle stenen trap van ca. 60 cm breed was in de muur uitgespaard en leidde naar boven. Het doksaal werd in 1759 gebouwd. De kerkbanken dateren van 1774. In 1981 werd de toren hersteld met maaskalksteen en niet met de originele stenen uit Lincent.
Bijzondere bezienswaardigheid is een altaar dat volgens de experten uit de tijd van de Merovingen (7e eeuw) zou dateren. Het is een monoliet met elf nissen met rozetten in de bovenste laag. Deze rozetten zouden afkomstig zijn uit het praalgraf van Pepijn van Landen. Experten vermoeden dat ze bij de restauratie van het altaar in 1551 van de kerk van het Gitterdal in Landen naar hier werden overgebracht. De rozetten zijn symbolen van het goddelijke, het koninklijke en het heilige en kwamen voor op grafmonumenten van de eerste eeuwen.
Interessant zijn verder een doopvont uit blauwe steen van Hoei, een koperen lezenaar en een paaskaarshouder uit de 17e eeuw, een piëta van een anoniem kunstenaar uit de 16e eeuw en een bronzen schrijn uit 2005 met de relikwieën van Amandus, Gertrudis, Begga, Bavo, Aldegondis en het Heilig Kruis. Op het schrijn werden Pepijn van Landen en zijn echtgenote Ida van Nijvel afgebeeld. Het zijn de ouders van Gertrudis, Bavo en Begga. Amandus was de raadsman van Ida van Nijvel.
De verering van Sint-Amandus
In Wezeren wordt de heilige Amandus vereerd, de heilige die voor rachitis aanbeden werd. Pater Jozef Lammers, die in 1995 pastoor van Wezeren was, schreef over deze heilige de brochure “Parochie Sint-Amandus Wezeren”. Hij verhaalt dat de verering teruggaat naar een duister verleden. Meer concreet is de vermelding in de parochieregisters in 1582 van een broederschap. Dit broederschap was in 1995 nog steeds actief en telde toen meer dan zevenhonderd leden. De Sint-Amandusaflaat werd tot aan de Franse tijd verschillende malen door pausen bevestigd.

Ooit stond hier een herdenkingsboom
Bij de parochiekerk Sint-Amandus staat nog een stronk van een oude paardenkastanje, die al in die hoedanigheid te zien is op een postkaart waarvan de foto werd genomen na de herstelling van de kerk in 1925. Deze dorpsboom stond hier al geruime tijd, mogelijks al rond de 200 jaar. Waarom hij hier geplant is werd niet achterhaald. De boom stond op openbaar domein dat vroeger deel was van het kerkhof. De Wezerenstraat was hier ooit een voetweg die over het kerkhof liep.
Boom

GS Bikers rit 5 voor team A in 2026